Misbruik in de kerk en innovatie

SpotlightSplashh

Redactie van The Boston Globe in de film Spotlight

Vorige week zag ik Spotlight, die film die onlangs een Oscar won. Spotlight vertelt het aangrijpende verhaal over de onthulling van het seksuele misbruik binnen de katholieke kerk. Maar de film vertelt nog een andere belangrijke les: ‘it takes an outsider to see things different’

Mocht je de film niet gezien hebben, in Spotlight onthult het onderzoeksteam van de krant The Boston Globe, Spotlight genaamd, wat er in het katholieke Boston (en naar later blijkt in heel de VS) al decennia plaatsvindt: priesters die op grote schaal jongens en meisjes misbruiken. En dat gebeurt met medeweten van de hoge heren binnen de kerk.

Het verrassende aan de film, waarin the good and the bad zo duidelijk lijken, is dat The Boston Globe journalisten informatie over misbruik al jaren in hun bezit blijken te hebben. Het was hen toegestuurd door slachtoffers van misbruik en advocaten die op de zaak zaten. Maar het verdween, op een nieuwsberichtje na, in de la.

Buitenstaander
Waarom bleef het liggen? Omdat de journalisten de impact van de zaak onderschatten, opzagen tegen de macht van de katholieke kerk of simpel omdat zij het – onbewust wellicht – niet konden geloven dat het waar zou kunnen zijn. Zij waren feitelijk onderdeel van het grotere probleem.

Iets dat zo omnipresent is als de katholieke kerk, dat zo verweven is met het dagelijkse leven in Boston (en elders), leidt er blijkbaar toe dat niemand meer vragen durft te stellen. Er is een buitenstaander voor nodig om de gemeenschappelijke waarheid anders te zien en te doorbreken.

In Spotlight zijn die buitenstaanders twee personen die niets hebben met de katholieke kerk en de mores in Boston. De nieuwe hoofdredacteur bij The Boston Globe, Marty Baron, is van joodse komaf en komt van buiten Boston. Hij wijst zijn collega’s erop dat er iets ongewoons gaande is en wil dat uitgezocht hebben. De advocaat van de slachtoffers, Mitchell Garabedian, is Armeens. Hij durft als outsider – en niet zonder gevaar – het machtige katholieke bolwerk aan te klagen.

Angst
Er is, zoals altijd, veel weerstand tegen het openbreken van de conventies. Veel Bostonians, inclusief journalisten die onafhankelijk het nieuws moeten brengen, waarschuwen voor de consequenties van het peuren in wat als ‘gewoon’ wordt gezien.

Dat is grotendeels uit angst: ‘Begin er niet aan, de kerk is machtiger dan jijzelf’. Soms vergoelijkend: ‘Weet dat ze ook heel veel goeds doen voor de gemeenschap’ en ‘Ach, je hebt er altijd een paar rotte appels tussen zitten’.

Zelfs juristen die de katholieke kerk verdedigen, maar wel vermoedden dat er iets fundamenteels mis is, stellen geen vragen meer. Zij doen immers ‘gewoon hun werk’.

Dwarsliggers
Het vereist dus veel moed zaken open te breken. Dat werkt in een bedrijf of organisatie niet anders. Medewerkers zien dingen die niet goed lopen of nadelig zijn allang niet meer. ‘Zo is het nu eenmaal’. Het is de tunnelvisie, de (roze?) bril die zij op hebben, de confirmation bias. Feitelijk ben je onderdeel geworden van de heersende cultuur.

Vraag eens aan nieuwkomers wat hen opvalt in jouw organisatie, in positieve en negatieve zin, en je krijgt verrassende antwoorden.

Om te komen tot radicaal nieuwe ideeën, innovaties, zijn die processen niet anders. Om anders te (leren) kijken moet je vaak eerst bewust worden van je diepe overtuigingen om vervolgens je eigen waarheid af te breken en – soms letterlijk – van je geloof te vallen. Dan helpen andersdenkenden of dwarsliggers enorm.

Social Share

Related Posts

Leave a reply